Naturalną roślinnością Wietnamu są lasy równikowe na południu, podrównikowe na północy oraz monsunowe w centrum. Zajmują one około 40% powierzchni kraju, głównie na obszarze gór i wyżyn, gdyż intensywnie użytkowane rolniczo delty są prawie bezleśne. Występują tam jedynie lasy namorzynowe (mangrowe) na bagnistych obszarach półwyspu Ca Mau oraz w północnej części wybrzeża. Lasy wyżyn i dolnej partii gór, zwane dżunglą, dzielą się na pierwotne, wielopiętrowe, o wysokości do 50 m, ze szlachetnymi gatunkami drzew o twardym drewnie (mahoniowiec, palisander indochiński czy drzewo żelazne), oraz wtórne, niższe (do 20 m), z dwoma poziomami koron i gęstym podszytem krzewów, przeważnie kolczastych, oraz z lianami i epifitami. Powyżej 1000 m rosną lasy strefy umiarkowanej z sosną, cyprysem, dębem i kasztanowcem, a powyżej 1800 m - lasy piętra mgieł o drzewach porośniętych mchami. Występują tam również liczne gatunki bambusów i drzewiastych rododendronów. W środkowej części Wietnamu, gdzie pora sucha trwa 8-9 miesięcy, spotykamy lasy monsunowe, zrzucające liście w tym okresie, oraz zarośla makii tropikalnej i sawannę, zajmujące około 10-15% ogółu powierzchni. Mniej więcej 4-5% terytorium kraju porastają zarośla bambusa, który ma wszechstronne zastosowanie. Z charakterystycznych zwierząt występują: tygrys, pantera, słoń indyjski, niedźwiedź malajski, cyweta indyjska oraz liczne gatunki małp i ptaków.